Балалық шақ – адам өміріндегі ең ғажап уақыт. Ол кімді де болмасын сағынтпай, аңсатпай қоймайды. Балалық тәтті қылықтарың, айналаңның елжіреп, мейірім төгуі, бәрі де санаңда берік орнап, жаныңа жылу ұялатады. Көбіміз осы уақытты бағалай білмейміз, есеюге асығамыз. Үлкен кісілердің түсіне көбіне балалық шақтары кіретінін білесің бе? Балалық шақ қайта оралмайды.
Өмір – өзен. Уақыт – ағын. Су секілді уысыңда тұрмайды, тоқтаусыз ағып, байқатпай өтіп жатады. Қорқыт бабадан жеткен: «Өткен күн, кеше – тарих, Келер күн, ертең – сыр, Бүгінгі күн – сый екенін ескерсек, тарлан тарихқа ден қойғанымыз жөн. Тарихын білмеген халық тілінен айырылады, ал тілінен айырылған халық тобырға айналады. «Өткенді білу – өскеннің белгісі, өткенді ұмыту – өшкеннің белгісі» — деп халқымыз бекер айтпаған. Сондықтан бәріміз: «Біз шала халықтың емес, дана халықтың ұрпағымыз» деген сөзді ұлттық ұранға айналдыруымыз қажет.
